چرا به نظر میرسه پیشرفت زبان آموزان با رفتن از سطوح مبتدی به سطوح بالاتر کند میشه؟
اغلب اوقات زبان آموزان هیچ تصور واضحی از مسیری که قراره طی کنن ندارن و نمیدونن چه قدمهایی رو باید بردارن تا به اهدافشون برسن. همه افراد به جهت یابی درست نیاز دارن. مثلا وقتی که در حال رانندگی در بزرگراه هستین هر چند کیلومتر یکبار، میتونین علائم میزان مسافت پیموده شده رو مشاهد کنین. اما اگه بعد از چند کیلومتر این علائم دیگه نباشن شما رو دچار نگرانی میکنه.
هر چند وقت یکبار زبان آموزان علائم مسافت مانده به هدفشون رو مشاهده میکنن؟ اصلا زبان آموزان هدف خاصی دارن؟
در چند سال اخیر که CEFR به عنوان معیار مهارت زبانی افراد مورد پذیرش قرار گرفته و مشخص میکنه که اگر زبان به عنوان مثال یک زبان آموز در سطح B1 هست، چه چیزهایی بلده.
قانون کاهش بازده
وقتی که نوبت به بررسی میزان زمان مورد نیاز برای رسیدن به هدف مورد نظر میرسه به این نتیجه میرسیم که هر چقدر سطح زبان آموز بالاتر باشه، میزان تلاش مورد نیاز برای پیشرفت، بیشتر میشه. به عبارتی هر چه با مهارت زبان بهتری شروع کنین، پیشرفت بیشتر، دشوارتر و احساس پیشرفت کردن سخت تر خواهد بود. به همین دلیله که بسیاری از یادگیری ها در میانه راه رها میشن.
حفظ کردن انگیزه
حالا سوال اینه که چطور میشه انگیزه زبان آموزان رو حفظ کرد؟
یکسری راهکار هست که میشه ازشون استفاده کرد تا زبان آموزان بتونن به راهشون ادامه بدن و مسیر رو رها نکنن.
یکی از راهها این هست که کوچکترین پیشرفت زبان آموزان رو بهشون نشون بدیم. همونطور که در مطالب قبلی گفته شد با ذخیره پادکستها، بررسی اونها و استخراج داده و اطلاعات میتوان در بلند مدت به تخمین بسیار دقیقتری از تلاشی که برای رسیدن به مراحل بالاتر احتیاج دارن دست پیدا کرد.
در این حالت زبان آموزان میدونن که الان کجا هستن؟ کجا میخوان باشن؟ و مسیر پیشرفتشون چگونست. میشه گفت این یک سیستم Gps کاربردی برای زبان انگلیسی هست.
CEFR
