A1 تعریف عملیاتی سطح

برای خیلی از مدرسان و بویژه زبان آموزان توانمندی هایی که توسط Cefr تعریف شده، قابل درک و ملموس نیست.

برای مثال، در جدول CEFR, زبان آموزی که سطحش A1 است بایستی بتونه از اصطلاحات روزمره و آشنا برای برآورده ساختن نیازهای پایه ای خود استفاده کنه. خب، این تعریفخیلی کیفیه و نمیتونه سنجه ای دقیق و قابل تشخیص برای معلم و زبان آموز باشه. به همین دلیل، علیرغم فراگیر بودن این معیار جهانی، خیلی ها در استفاده کاربردیِ اون مشکل دارن.

بنابراین، نیاز به فاکتورهایی مشخص و معین که بر مبنای اونها، هم مدرس بتونه به سهولت زبان آموزش رو تعیین سطح کنه و هم زبان آموز به زبانی ساده متوجه عناصر مورد نیازش در هر سطح زبانی بشه، کاملا ضروریست.

این فاکتورها در هر سطح عبارتند از:
-Funtions
-Grammar
-Discourse markers
-Lexis
-Topics
برای مثال، Functions سطح A1 عبارتند از:

آشنایی با جهت ها، صحبت درباره عادات و امور روزمره، ارائه اطلاعات فردی، سلام و احوالپرسی، اعلام ساعت، درک و استفاده صحیح از اعداد، درک و استفاده صحیح از قیمت ها…
گرامرهایی که عمدتا توسط یک زبان آموز A1 مورد استفاده قرار میگیره عبارتند از:
صفت ها، ضمایر اشاره ای، قیود تکرار، جملات امری ساده، افعال کمکی، گذشته ساده، صفات ملکی، مالکیت، حروف اضافه زمان و مکان، افعال to be…

کلمات ربط ی که در گفتار یا نوشتار یک زبان آموز A1 ظاهر میشه: and, but, becausd

واژگانی که زبان آموز A1 استفاده میکنه عمدتا مربوط به تاپیک های غذا، ملیت و کشورها، اطلاعات فردی، خرید و … است.

حال با این المان های مشخص، هم زبان آموز یک تصور شفاف از سطح پیش مقدماتی یا مبتدی در ذهنش داره و هم مدرس با مشاهده این شاخص ها در گفتار یا نوشتار زبان آموزان، براحتی میتونه اونها رو ارزیابی کنه.